‘Maatwerk begint met het gesprek’

14 september 2026 • Longread

Saskia werkt 26 uur per week als opbouwwerker en projectleider. Samen met haar man verleent zij mantelzorg aan haar ouders, die in een geschakelde woning naast hun gezin wonen. Haar vader heeft niet-aangeboren hersenletsel en kan niet alleen zijn. Haar moeder draagt het grootste deel van de dagelijkse zorg, maar heeft zelf ook ondersteuning nodig. Door dicht bij elkaar te wonen, kunnen Saskia en haar man bijspringen wanneer dat nodig is en kunnen haar ouders langer thuis blijven wonen. De combinatie met werk gaat momenteel goed, vooral dankzij flexibiliteit en begrip. Toch mist Saskia aandacht voor mantelzorg als thema binnen de organisatie. ‘Maatwerk begint ermee dat je het gesprek met elkaar voert.’

Dit praktijkverhaal is onderdeel van een gezamenlijke publicatie van CBS en AZW over werk en mantelzorg in zorg en welzijn. Bekijk alle cijfers en verhalen in het online magazine.
Bekijk het magazine

Mantelzorg verweven met het dagelijks leven

De zorg voor haar ouders laat zich voor Saskia moeilijk in uren uitdrukken. Het gaat niet alleen om praktische taken, maar ook om voortdurend beschikbaar zijn, haar moeder emotioneel ondersteunen en ingrijpen wanneer haar vader extra sturing nodig heeft. Haar vader is sterk afhankelijk van vaste routines. Verandert er iets of valt haar moeder tijdelijk uit, dan moet iemand de zorg direct overnemen.

Om die ondersteuning mogelijk te maken, verhuisden Saskia en haar gezin naar een woning met een aangrenzend appartement voor haar ouders. Voorheen trok de zorg het gezin regelmatig uit elkaar: zodra er iets met haar moeder was, moest iemand naar haar ouders om haar vader op te vangen. De nieuwe woonvorm heeft meer rust gebracht. Saskia en haar man kunnen snel bijspringen, terwijl haar ouders zo zelfstandig mogelijk blijven.

Lange tijd zag Saskia zichzelf niet als mantelzorger. ‘Je bent dochter. Wanneer houdt dochter zijn op en begint mantelzorg?’ Pas toen een collega haar vroeg mee te werken aan een gesprek over werkende mantelzorgers, realiseerde zij zich dat die term ook op haar van toepassing was. Inmiddels ziet ze dat mantelzorg niet alleen bestaat uit duidelijk afgebakende zorgtaken. ‘Het loopt gewoon mee in de dagelijkse routine. Daardoor voelt het niet altijd als mantelzorg, maar het is er wel.’

‘Je bent dochter. Wanneer houdt dochter zijn op en begint mantelzorg?’

Soms voelt thuiskomen als doorwerken

In haar werk ondersteunt Saskia bewoners en organisaties in de wijk. Ze voert veel gesprekken, verbindt partijen en helpt mensen bij maatschappelijke en sociale vraagstukken. Daardoor ligt haar professionele werk soms dicht bij wat zij thuis doet.Na een dag met veel intensieve gesprekken kan het zwaar zijn wanneer er thuis opnieuw iets geregeld of besproken moet worden. ‘Dan voelt het soms alsof mijn werkdag gewoon doorgaat.’ Ze vraagt zich op zulke momenten weleens af of zij nog als dochter reageert of alweer in haar professionele rol stapt.

Dat haar werk flexibel is, helpt veel. Saskia kan haar agenda grotendeels zelf indelen en haar uren op verschillende momenten maken. Als zij haar vader onverwacht moet ophalen of thuis iets moet opvangen, kan zij haar werk daaromheen organiseren. Ook haar man neemt een deel van de mantelzorg en administratie op zich. Samen bespreken zij regelmatig wat haalbaar is en waar hun grenzen liggen.

De balans staat vooral onder druk bij plotselinge veranderingen. Toen haar moeder in het ziekenhuis lag, moest de opvang voor haar vader van het ene op het andere moment worden geregeld. Op zulke momenten merkt Saskia dat er weinig ruimte in haar hoofd overblijft voor huisbezoeken en gesprekken op het werk. Sinds haar ouders naast haar wonen, komen deze situaties minder vaak voor, maar ze weet dat de zorgvraag in de toekomst weer kan toenemen.

‘Het blijft maatwerk, maar tot maatwerk kom je pas als je erover praat.’

Individueel begrip, maar weinig gezamenlijk gesprek

Wanneer Saskia bij haar teamleider aangeeft dat er thuis iets speelt, ervaart zij begrip. Collega’s kennen het onderwerp mantelzorg vanuit hun werk en begrijpen vaak met weinig uitleg wat er nodig is. Die herkenning en de vrijheid om haar planning aan te passen, maken de combinatie werkbaar. Tegelijkertijd valt het haar op dat mantelzorg binnen de organisatie vooral naar buiten is gericht. Medewerkers ondersteunen mantelzorgers in de wijk, maar intern wordt weinig gesproken over collega’s die zelf werk en mantelzorg combineren. Saskia weet toevallig van enkele collega’s dat zij mantelzorger zijn, maar organisatiebreed is daar weinig zicht op.

Ook ontbreekt volgens haar eenduidigheid over hoe wordt omgegaan met uren die door mantelzorg vervallen. Saskia lost dit meestal zelf op door op een ander moment te werken. Toch zou het helpen als medewerkers niet steeds afzonderlijk hoeven uit te zoeken wat mogelijk is. ‘Je hebt thuis al genoeg te regelen. Dan is het fijn als je niet ook op je werk steeds alles opnieuw hoeft uit te zoeken.’ Volgens Saskia hoeft dat niet te betekenen dat voor iedere situatie dezelfde oplossing geldt. Mantelzorg verschilt per medewerker en kan van week tot week veranderen. ‘Het blijft maatwerk, maar tot maatwerk kom je pas als je erover praat.’

Wat helpt volgens Saskia?

Terugkijkend ziet Saskia een aantal factoren die haar helpen om werk en mantelzorg te combineren:

  • Flexibiliteit in werktijden, zodat zij onverwachte situaties kan opvangen.
  • Vertrouwen vanuit de leidinggevende, met ruimte om zelf te bepalen hoe zij haar werk organiseert.
  • Een gelijkwaardige taakverdeling met haar partner, zowel in de zorg als in de administratie.
  • Een netwerk dat kan bijspringen, bijvoorbeeld familie wanneer de druk tijdelijk toeneemt.
  • Een woonvorm die nabijheid mogelijk maakt, zonder dat haar ouders direct volledig afhankelijk worden.
  • Tijd voor haar eigen gezin en zichzelf, door bewust te sporten, vrienden te zien en soms afstand te nemen.
  • Een open gesprek op het werk, zodat mantelzorg zichtbaar wordt en medewerkers weten welke mogelijkheden er zijn.

Op dit moment is de situatie thuis redelijk stabiel. Saskia weet dat dit snel kan veranderen als de gezondheid van een van haar ouders achteruitgaat. Juist daarom vindt ze het belangrijk om mantelzorg niet pas te bespreken als er een crisis ontstaat. ‘Als het rustig is, lijkt er misschien geen urgentie. Maar morgen kan de situatie anders zijn.’

Verder lezen?

Dit praktijkverhaal is onderdeel van een gezamenlijke publicatie van CBS en AZW over werk en mantelzorg in zorg en welzijn. CBS onderzocht hoe werknemers in de sector werk combineren met de zorg voor een naaste. AZW vult de cijfers aan met persoonlijke verhalen van medewerkers uit verschillende branches.

Lees de belangrijkste inzichten uit het CBS-onderzoek en alle praktijkverhalen over werk en mantelzorg bij elkaar.

Bekijk het magazine

Meer lezen?

Op de hoogte blijven?

Krijg als eerste de nieuwste publicaties, uitnodigingen voor AZW-Clubhuisbijeenkomsten en meer verdieping van actuele data binnen zorg en welzijn.